Άννυ Πρου – Χαμένα Κορμιά

χαμένα κορμιά
Αναγνωστική απόλαυση σε έντεκα δόσεις από μια συγγραφέα που αγνοούσα μέχρι τώρα αλλά σίγουρα θα ψάξω περισσότερο στο μέλλον.

Η Άννυ Πρου, γεννημένη το 1935 στο Κοννέκτικατ των ΗΠΑ, έχοντας ζήσει για πάνω από τριάντα χρόνια στο Βερμόντ, μετακομίζει στα μέσα της δεκαετίας του ’90 στη Σαρατόγκα του Γουαϊόμινγκ, γεγονός που σημαδεύει τη λογοτεχνική της πορεία. Κάτι υπάρχει στο περιβάλλον και στους ανθρώπους που συναντά, που την οδηγεί να γράψει δύο συλλογές διηγημάτων με φόντο την ερημιά του Γουαϊόμινγκ και πρωταγωνιστές τους κατοίκους του. Η πρώτη συλλογή κυκλοφορεί το 1999 και περιέχει το διήγημα «Το μυστικό του Brokeback Mountain» το οποίο έγινε ταίνια πριν μερικά χρόνια και πρόσφατα και όπερα (!). Η δεύτερη συλλογή είναι τούτη εδώ, που κυκλοφόρησε το 2004. Αποτελείται από έντεκα ιστορίες με τις πέντε από αυτές να είναι μεγαλύτερες σε έκταση και έτσι να αποτελούν τις ‘κύριες’ ιστορίες, ενώ οι υπόλοιπες μικρότερες να είναι μοιρασμένες ανάμεσά τους.

Στο «Ο πόλεμος εναντίων των Ινδιάνων ξαναζεί» διαβάζουμε για την ανακάλυψη μιας παλιάς και χαμένης ταινίας με θέμα τη γενοκτονία των Ινδιάνων και πως αυτή επηρεάζει τη νεαρή απόγονο των Σιού που την ανακαλύπτει. Στο «Τι είδους έπιπλα θα διάλεγε ο Χριστός», εκτός από τον ευφάνταστο τίτλο, διαβάζουμε την ιστορία ένος αμετανόητου ραντσέρη που αρνείται να συμβαδίσει με την εποχή του, ακόμη και όταν συνειδητοποιεί τη μοναξιά στην οποία τον έχει οδηγήσει αυτή του η απόφαση. Το «Άνθρωπος στα βάτα» περιγράφει τη ζωή ενός μεσήλικου ζευγαριού που ποτέ δεν αγαπήθηκε πραγματικά και δεν έχει το θάρρος να το παραδεχθεί. «Ο λύκος του Γουάμσατερ» είναι μια ιστορία έντασης, όπου ο  τυχοδιώκτης πρωταγωνιστής έρχεται αντιμέτωπος με τον νταή των παιδικών του χρόνων. Τέλος, το «Ξεσκαρτάρισμα» εχει να κάνει με την επανασύνδεση δύο αδελφών, των οποίων η έχθρα δεν έσβησε από το πέρασμα του χρόνου.

Τα διηγήματα της Πρου είναι πραγματικά απολαυστικά. Τα μόνα στοιχεία που τα συνδέουν είναι η έμφανιση των ίδιων χαρακτήρων σε κάποια από αυτά και φυσικά το Γουαϊόμινγκ που είναι και ο κύριος πρωταγωνιστής του βιβλίου. Το άμεσο και καθημερινό γράψιμο βοηθά τη ροή της ανάγνωσης και αναδεικνύει τους ήρωες που είναι και αυτοί το ίδιο καθημερινοί. Ακόμη και όταν γίνονται μάρτυρες εξωπραγματικών γεγονότων, εκείνοι επιμένουν στις ίδιες φοβίες και στα ίδια λάθη. Και φυσικά βρίσκονται σε πλήρη αρμονία με τον τόπο τους και αλληλεπιδρούν με αυτόν. Η απέραντη ερημιά του τοπίου τροφοδοτεί τη μοναξιά τους και ο σκληρός τους χαρακτήρας διαμορφώνει το άγονο περιβάλλον. Οι  μικρές δόσεις χιούμορ (έστω μαύρου) και ειρωνίας που υπάρχουν στα διηγήματα, αντί να αποφορτίσουν το κλίμα, ενισχύουν την απόγνωση των χαρακτήρων.

Οι ιστορίες της Πρου μοιάζουν με τραγικά ανέκδοτα που διηγείται ένας μισομεθυσμένος θαμώνας κάποιου ξεχασμένου μπαρ. Και έχουν μεγάλο ενδιαφέρον.

This entry was posted in λογοτεχνία and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.