Μάικλ Οντάατζε – Divisadero

divisadero
«Διότι ζούμε με κάποιες αναπολήσεις της παιδικής μας ηλικίας που συγχωνεύονται και αντηχούν σε όλη μας τη ζωή ακριβώς όπως τα γυάλινα κομματάκια του καλειδοσκόπιου επανεμφανίζονται με νέες μορφές και συνθέτουν τα δικά τους ρεφρέν, τους δικούς τους ρυθμούς, επινοώντας έναν ολοκληρωμένο μονόλογο. Ζούμε μονίμως μέσα στην επανάληψη των ιστοριών μας, όποιες κι αν είναι.»

Βρισκόμαστε στη Βόρεια Καλιφόρνια της δεκαετίας του ’70. Η Άννα μεγαλώνει μαζί με την υιοθετημένη αδερφή της, Κλερ, και τον Κουπ που είναι υπό την προστασία του πατέρα της. Τα τρία παιδιά θα γίνουν έφηβοι και κάπου εκεί θα συμβεί κάτι που θα αλλάξει την πορεία της ζωής τους αμετάκλητα. Η Άννα θα το σκάσει από το αγρόκτημα που μεγάλωσε, ο Κουπ θα ακολουθήσει τον δικό του δρόμο και η Κλερ θα μείνει πίσω γεμάτη με ερωτήματα και με έναν πατέρα κλειστό όσο ποτέ άλλοτε. Από εκεί και μετά διαβάζουμε τις τύχες των τριών χαρακτήρων οι οποίοι συνειδητά ή ασυναίσθητα προσπαθούν να εξηγήσουν και να καταλάβουν αυτό που συνέβη και κυρίως τον ίδιο τους τον εαυτό. Ο Κουπ σκορπάει τη ζωή του ως επαγγελματίας χαρτοπαίκτης με όλα τα συναφή μπλεξίματα, η Κλερ ακολουθεί μια πιο συμβατική δουλειά και περνά τα Σαββατοκύριακα με τον πατέρα της, ενώ η Άννα ερευνά τη ζωή του συγγραφέα Λισιέν Σεγκουρά, γράφοντας τη μελέτη της στο σπίτι όπου πέρασε τα τελευταία του χρόνια.

Το βιβλίο είναι ουσιαστικά χωρισμένο σε δύο μέρη. Στο πρώτο διαβάζουμε για τις ζωές των τριών παιδιών μετά τον χωρισμό τους και στο δεύτερο -χωρίς καμιά προειδοποίηση είναι η αλήθεια- διαβάζουμε την ιστορία του Λισιέν Σεγκουρά. Η φυγή και η απομόνωση του συγγραφέα ελκύει την Άννα η οποία προσπαθεί να βρει τις ομοιότητες με τη δική της ζωή ώστε να καταλάβει τον εαυτό της και την τραυματισμένη σχέση της με την Κλερ και τον Κουπ.

Το βιβλίο δεν είναι καθόλου κακό. Το γράψιμο του Οντάατζε είναι πανέμορφο, η ιστορία που διηγείται είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και οι χαρακτήρες της πλασμένοι έξυπνα. Όμως η σύνδεση των δύο διαφορετικών ενοτήτων της ιστορίας με άφησε απορημένο. Τα κοινά στοιχεία στο θέμα υπάρχουν όμως ένιωσα σαν να διάβαζα δύο διαφορετικά βιβλία και στο τέλος της ανάγνωσης μου έμεινε μια αίσθηση απογοήτευσης. Παρ’ όλα αυτά δεν θεωρώ χάσιμο χρόνου το διάβασμα του Divisadero και θα διάβαζα κάτι ακόμα από τον Καναδό συγγραφέα.

Divisadero
Μάικλ Οντάατζε
μετάφραση: Ιλάειρα Διονυσοπούλου
Καστανιώτης, 2009

Advertisements
This entry was posted in λογοτεχνία and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s