Νικολάι Γκόγκολ – Νύχτα Χριστουγέννων

[Καλή χρονιά με υγεία και καλά βιβλία! Μέσα στις γιορτές διάβασα αυτό το βιβλιαράκι του Γκόγκολ το οποίο όσο πολύ ευχαριστήθηκα, άλλο τόσο καθυστέρησα να γράψω ένα κείμενο για αυτό. Οπότε το ανεβάζω τώρα πριν φτάσει το Πάσχα.]

gogol
«Η τελευταία μέρα πριν από τα Χριστούγεννα είχε περάσει. Άρχιζε η χειμωνιάτικη καθάρια νύχτα. Τ’ αστέρια φάνηκαν. Το φεγγάρι υψώθηκε μεγαλόπρεπα στον ουρανό να φέξει στους καλούς ανθρώπους και σ’ όλο τον κόσμο να πουν με χαρά τα κάλαντα και να δοξάσουν τη γέννηση του Χριστού.»

Και σε αυτή την παγωμένη αλλά χαρούμενη νύχτα, ο Διάβολος κάνει την εμφάνισή του για να παιδέψει τους κατοίκους του χωριού Ντικάνκα και ιδιαίτερα τον σιδερά Βακούλα τον οποίο έχει άχτι για τις «βλάσφημες» αγιογραφίες του (ο σιδεράς εκτός από γνωστός τεχνίτης είναι και προικισμένος ζωγράφος και παλικαράς του χωριού). Έτσι, ο Διάβολος κλέβει το φεγγάρι και μαζί το πολύτιμο φως που αυτό ρίχνει στους χιονισμένους δρόμους. Αυτό αναστατώνει τους νεαρούς του χωριού που ετοιμάζονταν να βγουν με τα τσουβάλια τους να πουν τα κάλαντα, τους μεγαλύτερους που σκόπευαν να επισκεφθούν το σπίτι του διάκου για τα παραδοσιακά κόλλυβα και φυσικά τον σιδερά Βακούλα ο οποίος περίμενε πώς και πώς να φύγει από το σπίτι του ο πλούσιος κοζάκος Τσουμπ και έτσι να βρεθεί κοντά στην πανέμορφη αλλά ψηλομύτα κόρη του.

Μέσα στη θεοσκότεινη νύχτα θα γίνει ο κακός χαμός. Οι κάτοικοι του χωριού, που δεν θέλουν και πολύ για να φανερώσουν τις ιδιοτροπίες και την ξεροκεφαλιά τους, θα μπλέξουν με διαβόλους, μάγισσες και τσουβάλια (!) ενώ ο απελπισμένος  Βακούλας θα προσπαθήσει να φέρει εις πέρας μια αδιανόητη αποστολή για να κατακτήσει την καρδιά της αγαπημένης του.

Η Νύχτα Χριστουγέννων του Γκόγκολ είναι ένα ανορθόδοξο χριστουγεννιάτικο παραμύθι, ακραία απολαυστικό, κατάλληλο ακόμη και για άθεους.

Το βιβλιαράκι αυτό, που ανήκει στη σειρά Μικρά Τσέπης του Καστανιώτη, συμπληρώνεται από το μικρό διήγημα Ο μαγικός κύκλος το οποίο όμως χωρίς να είναι κακό, δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει.

Νύχτα Χριστουγέννων – Ο μαγικός κύκλος
Νικολάι Γκόγκολ
μετάφραση: Κίρα Σίνου
Καστανιώτης (Μικρά Τσέπης), 1997

Posted in λογοτεχνία | Tagged , , | Σχολιάστε

Μάικλ Οντάατζε – Divisadero

divisadero
«Διότι ζούμε με κάποιες αναπολήσεις της παιδικής μας ηλικίας που συγχωνεύονται και αντηχούν σε όλη μας τη ζωή ακριβώς όπως τα γυάλινα κομματάκια του καλειδοσκόπιου επανεμφανίζονται με νέες μορφές και συνθέτουν τα δικά τους ρεφρέν, τους δικούς τους ρυθμούς, επινοώντας έναν ολοκληρωμένο μονόλογο. Ζούμε μονίμως μέσα στην επανάληψη των ιστοριών μας, όποιες κι αν είναι.»

Βρισκόμαστε στη Βόρεια Καλιφόρνια της δεκαετίας του ’70. Η Άννα μεγαλώνει μαζί με την υιοθετημένη αδερφή της, Κλερ, και τον Κουπ που είναι υπό την προστασία του πατέρα της. Τα τρία παιδιά θα γίνουν έφηβοι και κάπου εκεί θα συμβεί κάτι που θα αλλάξει την πορεία της ζωής τους αμετάκλητα. Η Άννα θα το σκάσει από το αγρόκτημα που μεγάλωσε, ο Κουπ θα ακολουθήσει τον δικό του δρόμο και η Κλερ θα μείνει πίσω γεμάτη με ερωτήματα και με έναν πατέρα κλειστό όσο ποτέ άλλοτε. Από εκεί και μετά διαβάζουμε τις τύχες των τριών χαρακτήρων οι οποίοι συνειδητά ή ασυναίσθητα προσπαθούν να εξηγήσουν και να καταλάβουν αυτό που συνέβη και κυρίως τον ίδιο τους τον εαυτό. Ο Κουπ σκορπάει τη ζωή του ως επαγγελματίας χαρτοπαίκτης με όλα τα συναφή μπλεξίματα, η Κλερ ακολουθεί μια πιο συμβατική δουλειά και περνά τα Σαββατοκύριακα με τον πατέρα της, ενώ η Άννα ερευνά τη ζωή του συγγραφέα Λισιέν Σεγκουρά, γράφοντας τη μελέτη της στο σπίτι όπου πέρασε τα τελευταία του χρόνια.

Το βιβλίο είναι ουσιαστικά χωρισμένο σε δύο μέρη. Στο πρώτο διαβάζουμε για τις ζωές των τριών παιδιών μετά τον χωρισμό τους και στο δεύτερο -χωρίς καμιά προειδοποίηση είναι η αλήθεια- διαβάζουμε την ιστορία του Λισιέν Σεγκουρά. Η φυγή και η απομόνωση του συγγραφέα ελκύει την Άννα η οποία προσπαθεί να βρει τις ομοιότητες με τη δική της ζωή ώστε να καταλάβει τον εαυτό της και την τραυματισμένη σχέση της με την Κλερ και τον Κουπ.

Το βιβλίο δεν είναι καθόλου κακό. Το γράψιμο του Οντάατζε είναι πανέμορφο, η ιστορία που διηγείται είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και οι χαρακτήρες της πλασμένοι έξυπνα. Όμως η σύνδεση των δύο διαφορετικών ενοτήτων της ιστορίας με άφησε απορημένο. Τα κοινά στοιχεία στο θέμα υπάρχουν όμως ένιωσα σαν να διάβαζα δύο διαφορετικά βιβλία και στο τέλος της ανάγνωσης μου έμεινε μια αίσθηση απογοήτευσης. Παρ’ όλα αυτά δεν θεωρώ χάσιμο χρόνου το διάβασμα του Divisadero και θα διάβαζα κάτι ακόμα από τον Καναδό συγγραφέα.

Divisadero
Μάικλ Οντάατζε
μετάφραση: Ιλάειρα Διονυσοπούλου
Καστανιώτης, 2009

Posted in λογοτεχνία | Tagged , | Σχολιάστε

Νικόλ Κράους – Όταν όλα καταρρέουν


Μια μοναχική συγγραφέας που έχει χάσει την πίστη της στο γράψιμο και κατ’ επέκταση στον εαυτό της. Ένας πατέρας στο τέλος της ζωής του που προσπαθεί να συμφιλιωθεί με τον γιό του και να κατανοήσει την περίπλοκη σχέση του μαζί του. Ένας άντρας που ανακαλύπτει το μεγάλο μυστικό της ετοιμοθάνατης γυναίκας του που την έκανε απρόσιτη σε όλη της τη ζωή. Ένας δαιμόνιος συλλέκτης αντικών που προσπαθεί να αναδημιουργήσει το λεηλατημένο από τους Ναζί γραφείο τού πατέρα του.
Ιστορίες που συνδέει ένα έπιπλο. Ένα πελώριο γραφείο με αμέτρητα συρτάρια· ένα γραφείο που «[…]θύμιζε μάλλον καράβι παρά γραφείο, καράβι στα κύματα μιας κατάμαυρης θάλασσας κάποια άγρια, αφέγγαρη νύχτα χωρίς ελπίδα στεριάς από πουθενά[…]».

Η Νικόλ Κράους γράφει για τη μοναξιά και τη μοναχικότητα, τη δυσκολία επικοινωνίας και τον πόνο. Οι ήρωές της δυκολεύονται να καταλάβουν τα πρόσωπα που τους περιβάλλουν και γι’ αυτό καταφεύγουν μπερδεμένοι στον εαυτό τους που επίσης δεν καταλαβαίνουν και αυτό τους πονά. Αυτή την κατάσταση περιγράφει ένας από τους ήρωες του βιβλίου όταν μονολογεί: «[…]έμοιαζε μάλλον με έναν τεράστιο άδειο αγρό όπου κάθε μέρα ένα τσίρκο στηνόταν και ξεστηνόταν, ολόκληρο, απ’ άκρη σ’ άκρη, αλλά ποτέ το ίδιο τσίρκο, τι ελπίδα είχαμε, λοιπόν, να βγάλουμε ποτέ πραγματικά άκρη με τον εαυτό μας, πόσο μάλλον μεταξύ μας;».

H Αμερικανίδα συγγραφέας γράφει επίσης για την απώλεια. Την απώλεια ένος αγαπημένου προσώπου, την απώλεια της ταυτότητας, την απώλεια ενός αντικειμένου που μπορεί να είναι περισσότερο οδυνηρή από όσο φαντάζεται κανείς. Και αυτό γιατί ένα αντικείμενο, όπως το γραφείο αυτού του βιβλίου, μπορεί να συνδεθεί με αναμνήσεις, συναισθήματα, ιδέες και έτσι να μεταμορφωθεί σε σύμβολο. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και εδώ. Το γραφείο αποκτά μια ξεχωριστή συμβολική σημασία για κάθε έναν ήρωα του βιβλίου αλλά και για την ίδια την Κράους, κάτι που συνειδητοποιείς στο τέλος της ιστορίας όπου αποκαλύπτεται η σημασία του πρωτότυπου τίτλου του βιβλίου (Great House).

Βιβλίο με αρκετό ενδιαφέρον και εξαιρετική γραφή -ίσως θυμίσει Auster σε μερικούς- που σε μαγεύει ακόμα και όταν η Κράους πολυλογεί.

Όταν όλα καταρρέουν
Νικόλ Κράους
μετάφραση: Ιωάννα Ηλιάδη
Μεταίχμιο, 2012

Posted in λογοτεχνία | Tagged , | Σχολιάστε

Jo Nesbo – Κυνηγοί κεφαλών

κυνηγοί κεφαλών
Το βιβλίο αυτό το πήρα καθαρά από περιέργεια -παρόλο που η υπόθεσή του δεν με τραβούσε ιδιαίτερα- αφού ο Jo Nesbo είναι ένας από τους πιο διάσημους σύγχρονους συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας παγκοσμίως. Ήθελα να έχω μια εικόνα λοιπόν για τον μοσχοπουλημένο συγγραφέα από τη Νορβηγία. Και η αλήθεια είναι ότι η εικόνα που σχημάτισα δεν είναι καθόλου καλή.

Ο κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου, ο Ρόγκερ Μπρόουν, είναι κυνηγός κεφαλών. Δηλαδή δουλειά του είναι να εντοπίζει τους επόμενους διευθυντές και μεγαλοστελέχη πολυεθνικών εταιρειών μέσα από συνεντεύξεις, όπου εφαρμόζει ένα μοντέλο ανακρίσεων του FBI. Είναι όμως και ληστής σπάνιων έργων τέχνης, μόνο και μόνο για να συντηρήσει το πανάκριβο lifestyle του νεόπλουτου και «επιτυχημένου». Ο ιδανικός υποψήφιος για τη θέση του διευθυντή σε μια εταιρία τεχνολογίας GPS που αναζητά ο Μπρόουν, θα βρεθεί στο πρόσωπο του Κλας Γκρέβε και μαζί θα βρεθεί και η ευκαιρία για ένα «τελευταίο μεγάλο κόλπο», αφού ο τελευταίος είναι κάτοχος ένος χαμένου πίνακα του Ρούμπενς. Όπως συμβαίνει όμως πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, αυτό το «τελευταίο μεγάλο κόλπο» είναι που θα πάει στραβά και ο Μπρόουν θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον πιο θανάσιμο εχθρό του. Σε κάνει να απορείς γιατί όλοι αυτοί οι χαρακτήρες δεν σταματούν στο προτελευταίο μεγάλο κόλπο…

Από την αρχή είναι φανερό ότι το βιβλίο αυτό γράφτηκε με σκοπό την μεταφορά του στην μεγάλη οθόνη, πράγμα που έγινε τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του. Και αυτό από μόνο του είναι προβληματικό. Τα μέσα που χρησιμοποιεί ο Nesbo για να αναπτύξει την ιστορία του λειτουργούν καλύτερα στον κινηματογράφο παρά στη λογοτεχνία. Συγκεκριμένα σημεία του βιβλίου όπου στον κινηματογράφο θα τα χαρακτήριζες ευρηματικά, εδώ καταλήγουν φτωχά και σε περιπτώσεις μοιάζουν να εξαπατούν τον αναγνώστη. Για την ακρίβεια, η μοναδική ανατροπή της ιστορίας που δεν είναι φανερή από την αρχή του βιβλίου, είναι αποτέλεσμα τέτοιας παραπλάνησης.

Πέρα όμως από τις τεχνικές που χρησιμοποιεί ο Nesbo, η ίδια η ιστορία είναι τραβηγμένη από τα μαλλιά και χωρίς κανένα βάθος. Ξέρω ότι ο σκοπός τέτοιων βιβλίων είναι η γρήγορη δράση και οι ανατροπές, αλλά και πάλι νιώθω ότι με κοροϊδεύουν όταν δεν υπάρχει μια καλή ιστορία από πίσω. Οι δύο ήρωες είναι πλαστικοί, το κυνηγητό τους δεν είναι επαρκώς δικαιολογημένο και τα κίνητρα των πράξεών τους με δυσκολία τα λες ρεαλιστικά.

Το μόνο που μπορεί να σώσει τον Nesbo στα μάτια μου είναι η επαλήθευση της άποψης που διάβασα αρκετές φορές στο ίντερνετ ότι οι «Κυνηγοί κεφαλών» διαφέρουν αρκετά από τα υπόλοιπα βιβλία του.

Posted in λογοτεχνία | Tagged , | 4 σχόλια

Stefan Zweig – Chess

chess

…a human being, an intellectual human being who constantly bends the entire force of his mind on the ridiculous task of forcing a wooden king into the corner of a wooden board, and does it without going mad

Η «Σκακιστική νουβέλα» ή αλλιώς «Chess» στην αγγλική μετάφραση των εκδόσεων Penguin που διάβασα εγώ, είναι ένα μικρό διαμάντι έκτασης 83 σελίδων μικρού μεγέθους που χωράνε μέσα τους μια ιστορία τόσο δυνατή που σίγουρα θα θυμάμαι για καιρό.

Πρόκειται για την ιστορία μιας παρτίδας σκάκι που πραγματοποιείται κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με προορισμό το λιμάνι του Μπουένος Άιρες, ανάμεσα σε δύο αρκετά διαφορετικούς χαρακτήρες που ο καθένας είναι ξεχωριστός με τον δικό του τρόπο. Ο ένας είναι ο παγκόσμιος πρωταθλητής Czentovic· ένας παίκτης φαινόμενο αφού η απόλυτη αδυναμία του για οποιαδήποτε διανοητική δραστηριότητα αντισταθμίζεται από την εκπληκτική του ικανότητα στο σκάκι. Ο αντίπαλός του είναι ο Dr B. ο οποίος τελειοποίησε την τεχνική του στο παιχνίδι κάτω από απάνθρωπες συνθήκες απόλυτου εγκλεισμού. Για τον πρώτο, το να παίζει σκάκι είναι κάτι εντελώς φυσικό και αυθόρμητο όπως η αναπνοή. Για τον δεύτερο, αποτέλεσε την μοναδική του διέξοδο από την τρέλα στην οποία τον οδηγούσε η απομόνωση.

Ο Τσβάιχ ενδιαφέρεται για τις περίπλοκες διαδρομές που μπορεί να ακολουθήσει ο ανθρώπινος νους. Για την ανεξήγητη ιδιοφυΐα ενος ανθρώπου με το σύνδρομο του Σαβάντ (ίσως) και για την εξαναγκασμένη πνευματική άσκηση που αποτελεί σωτηρία και βασανιστήριο την ίδια στιγμή. Ίσως όμως να ενδιαφέρεται και για κάτι άλλο…

Η «Σκακιστική νουβέλα» είναι το τελευταίο βιβλίο που έγραψε ο Τσβάιχ προτού αυτοκτονήσει μαζί με την γυναίκα του στη Βραζιλία τον Φεβρουάριο του 1942, όπου είχε καταφύγει πικραμένος από τις πολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη. Σε αρκετά κείμενα για το βιβλίο αυτό, διάβασα ότι η ιστορία της σκακιστικής αναμέτρησης συμβολίζει την πάλη του ‘παλαιού’ και του ‘νέου’ κόσμου· αυτή την πάλη που ο ίδιος ο Τσβάιχ ήθελε να αποφύγει και ήταν η αιτία της φυγής του. Η αλήθεια είναι πως όταν διάβαζα το βιβλίο αυτή η ερμηνεία δεν μου πέρασε από το μυαλό αλλά πράγματι προσθέτει άλλο ένα επίπεδο απόλαυσης στην έτσι κι αλλιώς ενδιαφέρουσα ιστορία.

Posted in λογοτεχνία | Tagged , | Σχολιάστε

Χίλντα Παπαδημητρίου – Για μια χούφτα βινύλια

για μια χούφτα βινύλια Στις αρχές του περασμένου μήνα κυκλοφόρησε η σειρά Μεταίχμιο pocket που περιλαμβάνει «βιβλία γνωστών συγγραφέων που έκαναν ήδη μια πετυχημένη πορεία στην ελληνική αγορά με την κανονική τους έκδοση και αρκετό χρόνο μετά την έκδοση αυτή επανακυκλοφορούν σε μικρό σχήμα, με πολύ χαμηλή τιμή» όπως μας πληροφορούν από το Μεταίχμιο. Η σειρά αποτελείται από δέκα βιβλία για την ώρα και στην πλειοψηφία τους είναι αστυνομικά μυθιστορήματα – προφανώς! Μακάρι να κυκλοφορήσουν στο μέλλον περισσότεροι τίτλοι και από τα υπόλοιπα λογοτεχνικά παρακλάδια αφού τα βιβλία τσέπης και φθηνά είναι και καλόγουστα. Το σενάριο να κυκλοφορούν νέοι τίτλοι σε έκδοση τσέπης λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία της κανονικής τους έκδοσης, παραείναι καλό για να γίνει αληθινό…

Στο βιβλίο της Χίλντας Παπαδημητρίου τώρα. Η αλήθεια είναι πως δεν το ευχαριστήθηκα ιδιαίτερα. Η ιδέα του φόνου ένος συλλέκτη βινυλίων μου ειχε φανεί ενδιαφέρουσα αρχικά, όμως δεν εξελίχθηκε σε κάτι που να με ενθουσιάσει. Οι χαρακτήρες του βιβλίου μου φάνηκαν κάπως καλουπωμένοι και προβλέψιμοι, η ιστορία πατάει σε όλα τα χαρακτηριστικά κλισέ του ιδιώματος με τις αναμενόμενες εντάσεις και υφέσεις, και το τέλος είναι κομματάκι άγαρμπο και βιαστικό. Γενικότερα, το «Για μια χούφτα βινύλια» μου άφησε την εντύπωση πως είναι γραμμένο από μία λάτρη των αστυνομικών βιβλίων και της ροκ (με την ευρεία έννοια) μουσικής αλλά χωρίς αυτό να αρκεί για την δημιουργία ενός καλού (με την υποκειμενική έννοια – προφανώς!) βιβλίου.

Υ.Γ.1 Αν κάποιος δεν έχει διαβάσει το «Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές» της Αγκάθα Κρίστι, να είναι προετοιμασμένος για την αποκάλυψη του δολοφόνου προς το τέλος του βιβλίου.
Υ.Γ.2 Ούτε σε μυθιστόρημα δεν μπορώ να συμπαθήσω μπάτσο τελικά.

Posted in λογοτεχνία | Tagged , | 4 σχόλια

Άννυ Πρου – Χαμένα Κορμιά

χαμένα κορμιά
Αναγνωστική απόλαυση σε έντεκα δόσεις από μια συγγραφέα που αγνοούσα μέχρι τώρα αλλά σίγουρα θα ψάξω περισσότερο στο μέλλον.

Η Άννυ Πρου, γεννημένη το 1935 στο Κοννέκτικατ των ΗΠΑ, έχοντας ζήσει για πάνω από τριάντα χρόνια στο Βερμόντ, μετακομίζει στα μέσα της δεκαετίας του ’90 στη Σαρατόγκα του Γουαϊόμινγκ, γεγονός που σημαδεύει τη λογοτεχνική της πορεία. Κάτι υπάρχει στο περιβάλλον και στους ανθρώπους που συναντά, που την οδηγεί να γράψει δύο συλλογές διηγημάτων με φόντο την ερημιά του Γουαϊόμινγκ και πρωταγωνιστές τους κατοίκους του. Η πρώτη συλλογή κυκλοφορεί το 1999 και περιέχει το διήγημα «Το μυστικό του Brokeback Mountain» το οποίο έγινε ταίνια πριν μερικά χρόνια και πρόσφατα και όπερα (!). Η δεύτερη συλλογή είναι τούτη εδώ, που κυκλοφόρησε το 2004. Αποτελείται από έντεκα ιστορίες με τις πέντε από αυτές να είναι μεγαλύτερες σε έκταση και έτσι να αποτελούν τις ‘κύριες’ ιστορίες, ενώ οι υπόλοιπες μικρότερες να είναι μοιρασμένες ανάμεσά τους.

Στο «Ο πόλεμος εναντίων των Ινδιάνων ξαναζεί» διαβάζουμε για την ανακάλυψη μιας παλιάς και χαμένης ταινίας με θέμα τη γενοκτονία των Ινδιάνων και πως αυτή επηρεάζει τη νεαρή απόγονο των Σιού που την ανακαλύπτει. Στο «Τι είδους έπιπλα θα διάλεγε ο Χριστός», εκτός από τον ευφάνταστο τίτλο, διαβάζουμε την ιστορία ένος αμετανόητου ραντσέρη που αρνείται να συμβαδίσει με την εποχή του, ακόμη και όταν συνειδητοποιεί τη μοναξιά στην οποία τον έχει οδηγήσει αυτή του η απόφαση. Το «Άνθρωπος στα βάτα» περιγράφει τη ζωή ενός μεσήλικου ζευγαριού που ποτέ δεν αγαπήθηκε πραγματικά και δεν έχει το θάρρος να το παραδεχθεί. «Ο λύκος του Γουάμσατερ» είναι μια ιστορία έντασης, όπου ο  τυχοδιώκτης πρωταγωνιστής έρχεται αντιμέτωπος με τον νταή των παιδικών του χρόνων. Τέλος, το «Ξεσκαρτάρισμα» εχει να κάνει με την επανασύνδεση δύο αδελφών, των οποίων η έχθρα δεν έσβησε από το πέρασμα του χρόνου.

Τα διηγήματα της Πρου είναι πραγματικά απολαυστικά. Τα μόνα στοιχεία που τα συνδέουν είναι η έμφανιση των ίδιων χαρακτήρων σε κάποια από αυτά και φυσικά το Γουαϊόμινγκ που είναι και ο κύριος πρωταγωνιστής του βιβλίου. Το άμεσο και καθημερινό γράψιμο βοηθά τη ροή της ανάγνωσης και αναδεικνύει τους ήρωες που είναι και αυτοί το ίδιο καθημερινοί. Ακόμη και όταν γίνονται μάρτυρες εξωπραγματικών γεγονότων, εκείνοι επιμένουν στις ίδιες φοβίες και στα ίδια λάθη. Και φυσικά βρίσκονται σε πλήρη αρμονία με τον τόπο τους και αλληλεπιδρούν με αυτόν. Η απέραντη ερημιά του τοπίου τροφοδοτεί τη μοναξιά τους και ο σκληρός τους χαρακτήρας διαμορφώνει το άγονο περιβάλλον. Οι  μικρές δόσεις χιούμορ (έστω μαύρου) και ειρωνίας που υπάρχουν στα διηγήματα, αντί να αποφορτίσουν το κλίμα, ενισχύουν την απόγνωση των χαρακτήρων.

Οι ιστορίες της Πρου μοιάζουν με τραγικά ανέκδοτα που διηγείται ένας μισομεθυσμένος θαμώνας κάποιου ξεχασμένου μπαρ. Και έχουν μεγάλο ενδιαφέρον.

Posted in λογοτεχνία | Tagged , | Σχολιάστε